Tatì Space 9/7/26 Tatì Space 9/7/26

The Voice of Albania

Që prej 31 majit, Revolucioni i Flamingove na ka mësuar t'a shohim ndryshe kohën. Rikthimi i përditshëm në të njëjtin shesh ka bërë që fotografimi të mos jetë thjesht regjistrim i një momenti, por ndjekje e një proçesi. Këmbëngulja e qytetarëve për të qenë të pranishëm dhe për t'u shprehur është fokusi i serisë "The Voice of Albania".

The Voice of Albania

nga Blendi Diverolli *

© Blendi Diverolli, Voice of Albania — *© Blendi Diverolli, The Voice of Albania*

Fotografia dokumentare, si një formë e cila bashkon rrëfimin vizual me realitetin objektiv, është qasja që kam zgjedhur prej vitesh për të pasqyruar ngjarjet në të cilat shoqëria bëhet e dukshme — momentet kur gjithçka është në lëvizje: situatat, njerëzit, emocionet.

Që prej 31 majit, Revolucioni i Flamingove na ka mësuar t'a shohim ndryshe kohën. Rikthimi i përditshëm në të njëjtin shesh ka bërë që fotografimi të mos jetë thjesht regjistrim i një momenti, por ndjekje e një proçesi. Një ngjarje e vetme mund të përmblidhet lehtësisht në një shkrepje, ndërsa një lëvizje që zgjat kërkon diçka tjetër — besim, durim, qëndresë. Këmbëngulja e qytetarëve për të qenë të pranishëm dhe për t'u shprehur është fokusi i serisë "The Voice of Albania", e cila dëshmon një revoltë që nuk mbeti vetëm një shpërthim i çastit me slogane e pankarta, por është një kërkesë e vazhdueshme për t'u dëgjuar. Në një vend si i yni, ku mobilizimet sociale janë të rralla e jetëshkurtra, fakti që ky zë vijon të artikulohet pa ndërprerje për kaq shumë kohë, është në vetvete pjesë e historisë që po dokumentohet.

Në imazhe shfaqen fytyrat, mesazhet dhe simbolet e pjesëmarrësve në shesh, gjatë më shumë se tetëdhjetë ditëve. Në raste si ky, aparati fotografik bëhet një arkiv i asaj që gjuha e trupit shpesh e shpreh më mirë se çdo deklaratë. Kur ditët e revolucionit të bëhen histori, këto fotografi do të rrëfejnë jo vetëm çfarë ndodhi, por edhe çfarë u ndje. Prandaj çdo ditë e re në bulevard është edhe një shans për ta shtuar më tej këtë zë kolektiv që vazhdon të flasë.

* Blendi Diverolli

I lindur në Tiranë në vitin 1991, ai u diplomua në Financë, përpara se të zhvillonte gradualisht një interes për fotografinë si një mjet për vetëshprehje. Fillimisht, fotografia e tij ishte e orientuar drejt një qasjeje artistike, e karakterizuar nga ngjyra të gjalla dhe një kërkim i vazhdueshëm për simetri. Me kalimin e kohës, fokusi i tij evoluoi dhe, në përpjekje për ta përcjellë artin me një qëllim, ai u orientua drejt fotografisë dokumentare. Që nga viti 2020, ai ka dokumentuar ngjarje të ndryshme sociale, organizata të shoqërisë civile, urbex-in dhe jetën në disa prej zonave më të largëta të vendit, duke synuar gjithashtu të pasqyrojë mënyrën se si e kaluara urbane dhe kulturore e Tiranës vazhdon të bashkëjetojë me të tashmen e saj në transformim. Së fundmi, puna e tij është përqendruar te Revolucioni i Flamingove, një nga periudhat më të gjata të mobilizimit qytetar në historinë e vendit.

Tatì Space 8/4/26 Tatì Space 8/4/26

Kur flamingot zbresin në qytet

Prej më shumë se një dekade si planifikues urban, kam mësuar se qyteti është më shumë se hapësirë e ndërtuar, produkt i njeriut krijues. Ai është njëherësh vendi ku njeriu formohet, ndërton marrëdhënien shoqërore dhe mëson të bëhet krijues ose jo. Për gati dy shekuj, hapësira urbane ka qenë jo vetëm vendi ku është zhvilluar qytetari modern, por edhe mjedisi që ka ndikuar në mënyrën se si ai e kupton botën dhe veten si qenie shoqërore.

Një reflektim mbi Revolucionin Flamingo

nga Kedis Burrja

Përvoja ime gjatë tre viteve të fundit në arkitekturën e peizazhit ma ka përforcuar idenë se mjedisi urban nuk përcaktohet vetëm nga rrugët, ndërtesat apo hapësirat publike. Ai përbëhet edhe nga një element që shpesh lihet në hije: ndjeshmëria e njerëzve ndaj vendit ku jetojnë. Kjo lidhje emocionale dhe kulturore është po aq e rëndësishme sa edhe kushtet fizike të qytetit. Njeriu nuk është vetëm një qenie biologjike; ai është edhe një qenie kulturore, e lidhur me historinë, gjuhën dhe kujtesën. Të gjitha këto pasqyrohen në mënyrën se si jetojmë dhe ndërveprojmë me qytetin. Kjo lidhje nuk bëhet askund më e dukshme sesa në jetën shoqërore që zhvillohet në hapësirat urbane.

Prej më shumë se 60 ditësh, qytetarët kanë mbushur sheshet duke shprehur një shqetësim të përbashkët. Por, përtej këtij shqetësimi, po lind edhe një mënyrë e re për ta parë se çfarë duan për të ardhmen. Edhe pse ende nuk është formuluar plotësisht, dëshira shfaqet në rezistencën e vazhdueshme ndaj një rendi i cili nuk e bën të mundur atë. Kjo rezistencë nuk po mbledh vetëm kërkesa të ndryshme; ajo po ndryshon edhe vetë njerëzit, të cilët po zbulojnë tek vetja guxim, dashuri dhe mundësi që nuk i kishin menduar më parë. Për këtë arsye, ajo ka shënuar fillimin e një epoke të re, të cilën po e quajnë Revolucioni i Flamingove.

Në pamje të parë, kjo mund të duket si një protestë e madhe qytetare. Por ajo është më shumë se kaq. Protesta dhe pjesëmarrja e gjerë janë vetëm dy dukuri sipërfaqësore të një procesi më të thellë, që po merr formë. Për ta kuptuar më mirë atë që po ndodh, do të veçoj tri cilësi që, sipas meje, e karakterizojnë këtë fenomen.

Cilësia e parë është karakteri i saj kombëtar. Kjo nuk është një lëvizje e kufizuar vetëm në Tiranë. Edhe pse kryeqyteti mbetet qendra kryesore e protestave, manifestime zhvillohen në shumë qytete e komunitete në të gjithë Shqipërinë. E njëjta gjë ndodh edhe në qytetet e botës ku jetojnë shqiptarë. Të marra së bashku, këto manifestime tregojnë se lëvizja ka kapërcyer kufijtë e kryeqytetit dhe të shtetit, duke bashkuar shqiptarët kudo që ndodhen në një frymë të përbashkët kombëtare.

Cilësia e dytë është karakteri i saj qytetar. Përmes kësaj lëvizjeje, shqiptarët po zbulojnë një mënyrë qytetarie te vetja, të cilin nuk e kanë parë as në botën perëndimore. Prej më shumë se dy muajsh, ata kanë mbajtur gjallë një rezistencë paqësore për mbrojtjen e një zone me vlera të veçanta natyrore. Por kjo nuk është vetëm një betejë për të mbrojtur një peizazh natyror. Ajo buron edhe nga lidhja e thellë që njerëzit kanë me vendin ku janë rritur dhe që nuk duan ta humbin. Pikërisht kjo lidhje me mjedisin, e shoqëruar me një sjellje qytetare dhe paqësore, e bën këtë lëvizje në Shqipëri një shembull të ri angazhimi, private dhe publike njëkohësisht.

Cilësia e tretë lidhet me ndryshimin që kjo lëvizje ka sjellë në mënyrën se si flasim dhe kuptojmë njëri-tjetrin. Fjalët që dëgjohen në parulla, në diskutime dhe në shesh nuk janë të reja. Të reja janë kuptimet që ato po marrin. Ky ndryshim kuptohet më mirë nga ata që e jetojnë manifestimin nga afër, ndërsa mbetet më i vështirë për ata që e njohin vetëm përmes ekranit. Në këtë mënyrë, gjuha po pasurohet nga ushtrimi i saj kolektiv; ajo nuk po përdoret vetëm për të shprehur pakënaqësi, por edhe për të artikuluar çështje të reja që deri dje dukeshin të pamundura për t'u shtruar.

Territori është skena ku zhvillohet kjo ngjarje e re shoqërore. Për ta kuptuar këtë lëvizje duhet të dalësh nga zona e konfortit dhe të shkosh ta vizitosh. Ndoshta të ecësh në shesh, ndoshta të shohësh vendet e rrezikuara ose të bisedosh me njerëzit që po i mbrojnë. Vetëm atëherë bëhet e qartë se kjo nuk është një protestë e zakonshme, por një marrëdhënie e re mes njerëzve dhe vendit ku jetojnë. Secili zgjedh vetë nga ta nisë rrugëtimin e tij. Por pa pjesëmarrje, asnjë ndryshim nuk mund të vijë për ata që e duan ndryshimin.

Autori i shkrimit dhe i fotove, Kedis Burrja, ka lindur në qytetin e Shkodrës në vitin 1988. Aty kultivoi dashurinë për peizazhin dhe aftësitë e para për pikturë. Studimet e larta i kreu në Tiranë, ku jeton edhe sot. Ai është planifikues urban me përvojë në planifikimin vendor dhe dizajnin e hapësirave publike e private kushtuar aktiviteteve njerëzore. Prej vitesh, aktivist urban në mbrojtje të hapësirave publike dhe të drejtave për qytetin. Studimet e fundit në arkitekturë peizazhi kanë qenë shtysë për të studiuar më nga afër perceptimin qytetar, si nëpërmjet dizajnit ashtu edhe fotografisë së lirë në hapësirat publike të mjediseve urbane.

Tatì Space 7/27/26 Tatì Space 7/27/26

Thyerja e një miti

“Revolucioni i Flamingove” sfidoi një nga bindjet më të përhapura në shoqërinë shqiptare: atë se shqiptarët nuk bashkohen dhe nuk e ngrenë zërin për të drejtat e tyre. Ajo që nisi si një protestë për mbrojtjen e Zonës së Mbrojtur të Zvërnecit u shndërrua shumë shpejt në një lëvizje paqësore qytetare, ku mijëra njerëz, që prej 31 majit 2026, dalin çdo ditë në shesh dhe marshojnë së bashku.

Duke dokumentuar Revolucionin Flamingo

nga Megi Bega

© Megi Bega, Fytyre e pikturuar me flamurin shqiptar, Revolucioni Flamingo — © *Megi Bega*, Fytyre e pikturuar me flamurin shqiptar, Revolucioni Flamingo

Një nga veçoritë më të rralla të kësaj lëvizjeje është se ajo nuk ka një lider të vetëm. Forca e saj nuk buron nga një individ apo një parti politike, por nga vetë qytetarët. Kur u përball me skepticizëm, propagandë dhe kundërshtime, nuk ishte një lider ai që e mbajti gjallë protestën, por mijëra njerëz që refuzuan të tërhiqeshin dhe vazhduan të dilnin në shesh ditë pas dite.

© megi bega, proteste e revolucionit flamingo — © *megi bega*, proteste e revolucionit flamingo

© megi bega, banner e revolucionit flamingo — © *megi bega,* banner e revolucionit flamingo

Shumë shpejt, protesta nuk fliste më vetëm për Zvërnecin. Ajo u bë një hapësirë ku mijëra qytetarë shprehën pakënaqësitë e tyre për korrupsionin, sistemin shëndetësor, arsimin, mungesën e meritokracisë, emigrimin e të rinjve dhe një shtet që, sipas tyre, ka dështuar t’u shërbejë qytetarëve të vet. Mbi të gjitha, ajo u shndërrua në një revoltë kundër klasës së vjetër politike dhe në një kërkesë për një frymë të re përfaqësimi. Nuk është rastësi që sloganet më të dëgjuara janë: “Rama n’burg, Berisha n’burg”, “Shqipëria e Re” dhe “Pa rini nuk ka Shqipëri”.

© megi bega, shkendija te kuqe — © *megi bega*, shkendija te kuqe

© megi bega, marshimi i nates — © *megi bega*, marshimi i nates

© megi bega, flamur shqiptar i mbajtur nga nje protestues — © *megi bega*, flamur shqiptar

© megi bega, duke pikturuar flamingo — © *megi bega*, duke pikturuar flamingo

© megi bega, flamingo revolution night — © *megi bega*, nate revolucioni flamingo

© megi bega, heroi i flamurit — © *megi bega*, heroi i flamurit

© megi bega, deshira paqesore — © *megi bega*, deshira paqesore

Kjo është një protestë e njerëzve të zakonshëm: punëtorëve, studentëve, prindërve, pensionistëve, por edhe e diasporës shqiptare. Çdo ditë shihen familje që marshojnë me fëmijët e tyre, duke treguar se kjo nuk është vetëm një betejë për të tashmen, por edhe për brezat që do të vijnë.

Është një lëvizje e njerëzve për njerëzit. Me fuqinë e rrjeteve sociale, veçanërisht falë brezit Gen Z, protesta e gjeti zërin dhe ndërtoi identitetin e saj shumë përpara se të tërhiqte vëmendjen e gjerë të mediave tradicionale.

Këto fotografi dokumentojnë këto ditë dhe njerëzit që vendosën të mos heshtnin, por të marshonin së bashku. Ato tregojnë se, kur qytetarët bashkohen rreth një kauze të përbashkët, bindja se shqiptarët nuk bëhen bashkë nuk qëndron më.

Lëvizja vazhdon. Askush nuk e di deri kur. Por një gjë është e sigurt: shpresa që ajo zgjoi te shumë shqiptarë do të mbetet pjesë e kujtesës kolektive për shumë vite.

© megi bega, bashkimi — © *megi bega*, bashkimi

© megi bega, postera te protestes — © *megi bega*, postera te protestes

© megi bega, drejtesi — © *megi bega*, drejtesi

© megi bega, marshim paqesor — © *megi bega*, marshim paqesor

© megi bega, burgim, torta e protestes — © *megi bega*, burgim torta e protestes

© megi bega, turma protestuesish perpara komisariatit te policise — © *megi bega*, turma protestuesish perpara komisariatit

Megi Bega (l. 1999), autorja e fotove dhe tekstit, është një fotografe dokumentuese emergjente, me formim në Ekonomi dhe Kërkim. Ajo beson se fotografia është një formë dëshmie. Përmes fotografisë dokumentare, ajo kërkon të ruajë momentet që, me kalimin e kohës, bëhen pjesë e historisë dhe kujtesës kolektive.

Tatì Space 10/30/21 Tatì Space 10/30/21

"Journey beyond the horizon" - photography Meti Spahiu

Në rubrikën ‘Fotografët Shqiptar Emergjent’ në fushën e arkitekturës dhe urbanistikës, sjellim fotografin e ri kosovar Meti Spahiu. Meti është diplomuar si arkitekt në Fakultetin Teknik të Vienës TU WIEN dhe prej disa vitesh jeton dhe punon në Vjenë. Ai prezantohet për herën e dytë në TatìSpace, pas shfaqjes të tij të parë me Serinë Fotografike bardhë e zi “Big Cities in my Eyes”. Kësaj rradhe, fotografitë e tij janë së shumti me ngjyra, por nuk mungojne edhe ato bardhë e zi. Motivi mbetet i njëjtë- subjekti i tij i preferuar; Fotografia e Arkitekturës e qyteteve të Europës, shkrepur gjatë udhëtimeve të tij. Secila prej fotografive sjell kujtime personale nga qytetet si Insbruk dhe Zyrih. Fotografitë e tjera janë bërë në Vjenë, Munih, Bratisllav. Autori e titullon Serinë “Journey beyond the Horizon” (dedikuar A.Sh). Ashtu siç thotë edhe vet më parë, “ideja e fotografive të mia është që të sjell imazhe të bukura, që tërheqin vëmendjen e publikut për estetikën e objekteve të fotografuara. Do të doja që njerëzit që kalojnë çdo ditë pranë një ndërtese në mënyrë të shpenguar, kur shohin fotografinë të zbulojnë bukurinë e arkitekturës së saj. Për mua, fotografia është një fushë që nuk do më zhgënjejë, dhe që do eci paralelisht me profesionin e arkitektit”.

Allianz Arena, Munich, photography © Meti Spahiu

An den Kohlenrutschen 5, Vienna, photography © Meti Spahiu

Bratislava Bridge, Bratislava, photography © Meti Spahiu

Helmut Zilk Park 1100, Vienna, photography © Meti Spahiu

Odenburgerstrasse 19 1210, Vienna, photography © Meti Spahiu

Hofwiesenstrasse 16 78057, Zyrih , photography © Meti Spahiu

Schlachthausgasse 1030, Vienna, photography © Meti Spahiu

Subway Station Fröttmaning, Munich, photography © Meti Spahiu

Südbahnstrasse_Innsbruck, photography © Meti Spahiu

Taborstrasse 1020 Vienna, photography © Meti Spahiu

UBS Europaallee 23 8004 Zyrih, photography © Meti Spahiu

Hoch Zwei 1020, Vienna, photography © Meti Spahiu

Tatì Space 6/4/21 Tatì Space 6/4/21

Rozafa Shpuza

(Shqipëri 1969-)

Rozafa Shpuza është njëherësh poete dhe fotografe, risi që krijon një ndërthlidhje unike midis dy arteve. Ajo lëvron zhanrin e poezisë në dialektin gegë, por ajo është gjithashtu produktive në fushën e fotografisë, kryesisht në zhanrin e fotografisë urbane dhe të rrugës. Fotografitë e saj më së shumti janë shkrepur në rrugët e qytetit të saj të lindjes, Shkodër. Subjektet e fotografuara janë momente urbane të shkëputura nga skenat e qytetit, të kapura në mënyre abstrakte, shpesh herë surreale, me nota humori dhe të kompozuara mirë. Galeria e dytë e fotografive, ndoshta ajo më kryesorja, janë portretet e banorëve të qytetit, të fotografuar në mënyrë spontane në rrugët dhe sheshet e tij, ndërsa kryejnë aktivitete apo meditojnë të heshtur në qetësinë e tyre, të kapur në befasi duke na krijuar një gjendje të veçantë emocionale. Çfarë mendojnë personazhet e rrugës, kalimtarët e heshtur, fotografuar të izoluar në mesin e kaosit urban? Duket sikur secili prej tyre është mbyllur në botën e brendshme, zhytur në mendimet dhe hallet personale. Në një shoqëri individualiste, ku secili mendon për vete, Rozafa kërkon natyrshëm të depërtojë tek individi dhe psikologjia e tij. Një galeri e tretë e fotografive, e cila mua më pëlqen shumë, është cikli i autoportreteve në rrugët e qytetit, të shkrepura në trotuare, vitrina dyqanesh apo kafene, të kapura në superpozime planesh të ndryshme, duke aluduar për një botë komplekse dhe të ngatërruar në të cilën gjendet artisti dhe individi në qytetin modern. Fotografitë e Rozafës, ndonëse janë të veçanta në skenën e fotografisë urbane shqiptare, ushqehen nga një traditë e pasur ndërkombëtare e fotografisë së rrugës, të krijuar dhe frymëzuar nga fotografia e Walker Evans, Garry Winogrand, William Klein, Diane Arbus, Vivian Mayer, dhe të tjerë.

Më poshtë mund të lexoni një përshkrim që Rozafa Shpuza i bën fotografisë së saj urbane, dhënë për TatiSpace. Si nisi proçesi krijues, cila është nxitja dhe inspirimi i saj?

Rozafa Shpuza: Fotografia është një dashuri imja e kahershme, që vazhdon të më frymëzojë dhe të jetë pjesë e rëndësishme e përditës sime. Kam shumë vjet që merrem me fotografi, herë më intensivisht e herë më qetësisht, dhe mund të pohoj pa frikë se fotografia ma ka zbukuruar jetën. Aparatin e parë fotografik e kam blerë në Danimarkë, kur shkova në një kurs specializimi në vitin 1994. Dinamika e atij vendi, arkitektura, njerëzit, mënyra e ndryshme e konceptimit të ambienteve publike më joshi që t’i fiksoj të gjitha këto në aparatin tim tepër modest. Qysh atëherë nuk jam ndalur më. Fotografoj në rrugë se e ndjej se personazhet që fiksoj janë të vërtetë dhe përcjellin mesazhin e jetës pa korniza. Fotografia e rrugës është pjesa më e rëndësishme e krijimtarisë sime artistike. Udhëtoj shumë se e ndjej se qytetet kanë shumë surpriza për aparatin tim fotografik. Albumi i fundit me fotografi të rrugës është ai që realizova në Shkodër në periudhën e izolimit të pandemisë Covid 19. Një qytet i zbrazët, personazhe të frikësuar që nguten, dritare e dyer të mbyllura, të gjitha këto ndjesi tashmë janë të fiksuara në albumin tim “Ditari i nji stine të mrrolun”. Kam marrë pjesë në shumë aktivitete kushtuar fotografisë, në ekspozita të përbashkëta dhe personale, brenda dhe jashtë vendit, me dëshirën e mirë për të njohur artistë fotografë dhe për të parë ku qëndron fotografia ime në krahasim me fotot e tyre. Para 3 vjetëve kam hapur në Shkodër një galeri arti, te shtëpia vjetër e prindërve, me dëshirën e mirë që të promovoj artistë nga e gjithë bota.

Momente Urbane

© Rozafa Shpuza, Komunikim, Koman Shkoder

Portrete Kalimtarësh

© Rozafa Shpuza, nga Cikli “Ditari i një stine të mrrolun”

© Rozafa Shpuza, Selektuesi, nga Cikli “Ditari i një stine të mrrolun”

© Rozafa Shpuza, tek Dugajt e Reja, Shkodër

Color Photography

Për më shumë rreth fotografisë së Rozafa Shpuzës, mund të klikoni në rrjetet e saj sociale, Facebook, Instagram dhe Galleria Oda.

Tatì Space 1/14/21 Tatì Space 1/14/21

"Big cities in my eyes" - photography Meti Spahiu

Meti Spahiu është një arkitekt i sapodiplomuar në Fakultetin Teknik të Vjenës (TU WIEN ), i cili ndjek pasionin e Fotografisë së Arkitekturës. Subjekti i fotografisë së tij janë ndërtesat e reja rezidenciale dhe komerciale në qytetin e Vjenës dhe qytete të tjera të Europës. Fotografitë e tij bardhë e zi shprehin vertikalitetin dhe horizontalitetin në arkitekturë, duke përforcuar anën estetike të objektit.

Në TATÌ SPACE po çelim një rubrikë të re të postimeve, mbi fotografët e rinj shqiptarë, emergjentë në fushën e Fotografisë së Arkitekturës. Meti Spahiu është një arkitekt i sapodiplomuar në Fakultetin Teknik të Vjenës (TU WIEN ), i cili ndjek pasionin e Fotografisë së Arkitekturës. Subjekti i fotografisë së tij janë ndërtesat e reja rezidenciale dhe komerciale në qytetin e Vjenës dhe qytete të tjera të Europës. I lindur në Kamenicë të Kosovës, ku jetoi deri në moshën 25 vjeçare, Meti u shpëngul për të studiuar dhe jetuar në Vjenë, Austri. Rrugëtimin e tij si arkitekt e shikon të lidhur ngushtë me fotografinë. Fotografitë e tij bardhë e zi shprehin vertikalitetin dhe horizontalitetin në arkitekturë, duke përforcuar anën estetike të objektit. Siç thotë ai, “ideja e fotografive të mia është që të sjell imazhe të bukura, që të tërheqin vëmendjen e publikut për estetikën e objekteve të fotografuara. Do të doja që njerëzit që kalojnë çdo ditë pranë një ndërtese në mënyrë të shpenguar, kur të shohin fotografinë të zbulojnë bukurinë e arkitekturës së saj . Për mua, fotografia është një fushë që nuk do më zhgënjejë kurrë, dhe që do eci paralelisht me profesionin e arkitektit”.

City gate Aderklaaerstrasse - Vienna, © Meti Spahiu

Fernheizwerk Arsenal - Vienna, © Meti Spahiu

Harry SeidlerTurm - Vienna, © Meti Spahiu

JanisJoplin Promenade - Vienna, © Meti Spahiu

Leonard-Bernstein-Strasse - Vienna, © Meti Spahiu

Maintrain Station -Vienna, © Meti Spahiu

Olympiahalle 6020 Innsbruck, © Meti Spahiu

Strasse der Wiener Wirtschaft - Vienna, © Meti Spahiu

The stairs school “Eusebio da Guarda”, © Meti Spahiu

Via Dell’annunciata Milano, © Meti Spahiu